Veliki fizičar i pronalazač srpskog porijekla Mihajlo Pupin, čije je najveće otkriće samoindukcioni (Pupinovi) kalemovi omogućilo prenos telefonskih razgovora na veliku daljinu, umro je 12. marta 1935. godine.
Pupin, rođen 1854, poslije školovanja u Pančevu i Pragu, otišao je iz rodnog Idvora u Banatu 1874. godine u SAD. U Njujorku je Pupin završio Univerzitet Kolumbija na kojem je kasnije bio profesor teorijske fizike i 40 godina predsjednik Instituta radio-inženjera.
Prvi od njegovih mnogobrojnih pronalazaka bio je električni rezonator pomoću kojeg provodnik omogućava istovremeni prenos vijesti na različitim talasnim dužinama.
Pupin je otkrio i sekundarne radijacije rendgenskih zraka, elektromagnetne detektore i napisao univerziteski udžbenik termodinamike.
On je za naučni rad 1920. godine dobio Edisonovu medalju, a za autobiografsku knjigu „Od pašnjaka do naučenjaka“ i Pulicerovu nagradu.
Ime velikog srpskog naučnika nose laboratorije za fiziku Univerziteta Kolumbija.
Kraljevina Srbija je 1912. godine imenovala Pupina za počasnog konzula u SAD. Ovu dužnost je obavljao sve do 1920. godine i sa te pozicije mnogo je doprinio uspostavljanju međudržavnih i širih društvenih odnosa Kraljevine Srbije (kasnije Kraljevine Jugoslavije) i SAD.
Pupin je po završetku Prvog svjetskog rata, kao tada već poznati i priznati naučnik, ali i politički uticajna figura u Americi, uticao na konačne odluke Pariske mirovne konferencije, kada se odlučivalo o određivanju granice buduće Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca.
