Legendarna glumica i pjevačica Olivera Katarina preminula je u 87. godini, prenose beogradski mediji.
Vijest o smrti legendarne glumice i pjevačice Olivere Katarine saopštila je njena porodica.
Informacije o komemoraciji i sahrani biće naknadno saopštene.
Rođena je kao Olivera Petrović u Beogradu 5. marta 1940. godine. Tokom karijere bila je poznata kao Olivera Vučo i Olivera Šakić. Umjetničko ime Olivera Katarina uzela je po svojoj majci Katarini.
Još kao mala pokazivala je sklonosti ka umjetnosti te je pored osnovne škole pohađala i školu baleta. Po završetku osnovne škole upisuje Petu beogradsku gimnaziju, a nakon gimnazije Pravni fakultet po nagovoru oca, ali je ubrzo shvatila da to nije njen poziv i napušta fakultet.
Odlučuje da ode u Pariz, tamo je ostala godinu dana, a po povratku u Beograd upisuje pozorišnu akademiju.
Primljena je u klasu profesorke Ognjenke Milićević zajedno sa Petrom Kraljem, Stanislavom Pešić, Milenom Dravić, Brankom Zorić, a 1962. godine dobija stalni angažman u Narodnom pozorištu u predstavi „Koštana“.
Debitovala je u filmu „Dobra kob“ iz 1964. godine, igrala je, između ostalog, u „Snu“ (1966), „Uzrok smrti ne pominjati“ (1968), „Devičanskoj svirci“ (1973) Đorđa Kadijevića i „Crvenom udaru“ (1974).
Snimivši film Vojnik 1966. godine Olivera odlazi na Kanski festival. Pozorište to nije trpjelo, pa po povratku u Beograd dobija otkaz.
Poznanstvo i ljubav sa Ratkom Draževićem joj otvara mnoga vrata u svijetu filma. Dva puta se udavala – za Vuka Vuča i za tadašnjeg predsjednika Saveza sindikata Srbije Miladina Šakića.
Iz braka sa Šakićem dobija sina Maneta, koji je slikar.
Olivera Katarina poznata je i po muzičkoj karijeri. Na vrhuncu je svoje pjesme izvodila u brojnim televizijskim programima širom Evrope.
Upoređivana je sa najvećim svjetskim zvezdama tog doba. Članak u Njujork tajmsu je glasio „Rođena je nova Ana Manjani“, dok su u francuskoj štampi govorili da „nema na čemu da zavidi Brižit Bardo“.
Kao interpretator izvornih narodnih pjesama i ciganskih romansi održala je više od stotinu koncerata širom svijeta, snimila je singl i LP ploče sa srpskom, ciganskom, grčkom, indonežanskom i crnačkom muzikom.
Pjevala je kompozicije Enija Morikonea, Šarla Dimona, Doma Suzukija, Mikisa Teodorakisa, Kornelija Kovača.
Posebno ostvarenje u oblasti zabavne muzike ostvarila je pjesmom Šu šu gdje se sa zabavnom muzikom prepliću etno motivi.
Posljednji album „Retka zverka“ je objavila 1984. godine, nakon čega se povlači iz javnosti.
Sarađivala je 2005. godine sa Marinom Abramović na performansu „Balkan Epik“, a na veliko platno vratila se 2008. godine ulogom u filmu „Čarlston za Ognjenku“ Uroša Stojanovića.
Objavila je autobiografsku knjigu „Aristokratsko stopalo“ 2017. godine, a 2018. je imala koncert u Kombank dvorani u Beogradu.
Dobila je 2017. godine „Zlatni pečat“ Jugoslovenske kinoteke, a iste godine je, povodom 50 godina od premijernog prikazivanja filma Skupljači perja, prisustvovala ponovnom prikazivanju tog filma na Kanskom festivalu.
Nušićeva nagrada za životno djelo dodijeljena joj je 2020. godine.
