Vaterpolisti Srbije pobijedili su Mađarsku u finalu Evropskog prvenstva u Beogradu, rezultatom 10:7, po četvrtinama 3:2, 2:3, 2:1, 3:1.
Finale Evropskog prvenstva između Srbije i Mađarske bilo je pravi spektakl, utakmica u kojoj je svaki segment igre bio isplaniran i izveden s maksimalnom preciznošću. Srbija je od samog starta nametnula svoj ritam, defanzivu i kontrolu tempa, pokazujući zrelost i iskustvo velike ekipe.
Srbija je postala prvak Evrope osmi put u istoriji, poslije osam godina pauze, a treći put je došla do trijumfa na Evropskom prvenstvu u Beogradu.
U prvoj četvrtini, iako napad još uvijek nije bio potpuno tečan, odbrana predvođena Milanom Glušcem bila je gotovo neprohodna. Mađarska je tražila prilike sa igračem više, ali ih je srpska odbrana sistematski neutralisala. Srbija je uspijevala da realizuje šanse kada je imala brojčanu prednost u bazenu.
Ipak, ostavila je utisak stabilne i kompaktne ekipe.
Druga četvrtina nastavila je u istom tonu – tvrda, ravnopravna borba, sa više prekida, tajm-auta i isključenja. Srbija je ponekad sporo gradila napade, ali je odbrana ostala stabilna i disciplinovana, sprečavajući Mađarsku da lako dolazi do čistih šansi i kontranapada.
Igra sa igračem više bila je uspješna u nekoliko navrata, dok je selektor Stevanović umio da na vrijeme podijeli instrukcije i održi koncentraciju tima. Uprkos povremenom poravnanju Mađarske, Srbija je pokazala sposobnost da kontroliše igru i da se vrati u vođstvo kada je bilo najpotrebnije.
Treća četvrtina bila je najintenzivnija. Srbija je zadržala minimalnu prednost, ali napad je prolazio kroz krizu i seriju nepreciznih šuteva. Mađarska je iskoristila tajm-aut da ubrza igru i smanji zaostatak, ali srpski tim je strpljivo gradio napade i koristio svaki trenutak sa igračem više.
Dušan Mandić je postigao važan gol koji je podigao samopouzdanje, dok je njegov rad u odbrani bio ključan da Srbija ne dozvoli preokret. Krajem treće četvrtine neizvjesnost je i dalje bila prisutna.
U odlučujućem periodu igre, srpska ekipa je demonstrirala moć i zrelost. Mađarska je bezuspješno pokušavala da postigne gol, ali je Srbija odigrala izvanredno disciplinovanu odbranu čak i u situacijama sa dva igrača manje, a golman Glušac nastavio je sa blistavim partijama, braneći teške šuteve Mađarske.
Napad Srbije je postao precizniji, a timska igra i korišćenje igrača više doveli su do serije golova koja je obezbijedila prednost. Dušan Mandić, Đorđe Lazić i Viktor Rašović bili su pokretači svih ključnih akcija, a svaka realizacija i odbrana dodavala je samopouzdanje timu.
Srbija se postepeno odvajala rezultatski, a prednost od tri gola u poslednjim minutima utakmice potvrdila je kontrolu i superiornost u odnosu na Mađarsku.
Ekipa selektora Stevanovića je poslije trijumfa na Olimpijskim igrama u Parizu postala i evropski prvak. Cijeli tim je pokazao prije svega, zrelu, preciznu i odličnu igru u svakom segmentu: odbrana je bila strahovita, napad efikasan i timski, a pojedinci poput Mandića i Glušca izvanredni.
I kada je ekipa prolazila kroz manje uspješne trenutke, disciplina, koncentracija i kvalitet bili su na visokom nivou. Srbija je demonstrirala da je najbolja na Starom kontinentu i potvrdila status velesile protiv najuspješnije reprezentacije Evrope.
