Svjetski književni klasik Ivan Sergejevič Turgenjev (1818-1883), jedan od najvećih predstavnika ruskog realizma i autor jednog od najznačajnijih romana 19. vijeka „Očevi i djeca“, umro je 3. septembra 1881. godine.
Turgenjev je prvi ruski pisac čija su djela prodrla na Zapad, gdje je čitan sa divljenjem, te je za života uživao znatno veći ugled u francuskim nego u ruskim književnim krugovima.
Zanimao ga je tip suvišnog čovjeka, plemića intelektualca, kao i tip nihiliste – građanskog intelektualca sukobljenog sa konzervativizmom plemićke kulture.
Predskazivao je revolucionarnu epohu u Rusiji.
Najpoznatija njegova djela su romani „Očevi i djeca“, „Plemićko gnijezdo“, „Rudin“, „Dim“, „Novina“ i „Uoči novih dana“, pripovijetke „Proljećne vode“, „Asja“ i „Lovčevi zapisi“, te drama „Mjesec dana na selu“.
Njegovo djelo „Očevi i djeca“ smatra se jednim od najvažnijih romana u 19. vijeku. Turgenjev je u njemu prvi put definisao pojam nihilizam, kojem je suprotstavio „pozitivnog heroja“.
Turgenjev se u književnosti afirmisao kao romanopisac iako je pisao i drame, brojne zbirke pripovjedaka i pjesme.
Odbacivao je politički radikalizam i bio je razočaran represivnom unutrašnjom politikom cara Nikolaja Prvog.
On je aktivno iskazivao protivljenje kmetstvu, što je pokazao kada je naslijedio roditeljsko imanje 1850. godine. Tada je oslobodio sve kmetove.
Državna vlast nije sa simpatijama gledala na njegove stavove. Uhapšen je 1852. godine i proveo je dvije godine zatočen na porodičnom imanju. Razlog je bio članak posvećen preminulom Nikolaju Vasiljeviču Gogolju, kojim je zaobišao zvanične cenzore.
Turgenjev je konačno emigrirao 1861. godine u Pariz, gdje je živio do smrti.
