Partizanske jedinice su 6. aprila 1945. godine oslobodile Sarajevo od njemačkih i snaga Nezavisne Države Hrvatske (NDH), koje su sačinjavale hrvatske ustaše sa dijelovima muslimanskih jedinica.
Poslije neuspjeha njemačke kontraofanzive u Mađarskoj, Hitler je 20. marta 1945. godine odobrio da njegove snage napuste Sarajevo.
U to vrijeme u okupiranom Sarajevu, iz kojeg su protjerani Srbi i Jevreji, u sastavu glavnog njemačkog 21. brdskog armijskog korpusa nalazile su se 181. divizija ojačana pukom „Bergman“, ostaci 369. legionarske divizije, SS divizija „Princ Eugen“, SS policijski puk „Nagel“ i Štab 81. puka za obezbjeđenje.
Od ustaško-domobranskih snaga, koje su sačinjavali Hrvati i muslimanski mladići, njemačkom brdskom armijskom korpusu bile su potčinjene Osma i 15. divizija, ostaci Devete divizije, kao i brojne snage ustaške seoske milicije.
U toku napada, jedinice Trećeg korpusa oslobodilačke vojske razbile su neprijateljske zaštitničke dijelove i do mraka doprle do ivice grada, zaobilazeći neprijateljske utvrđene tačke Veliki glog i Šiljato brdo. Uz slabiji otpor neprijatelja, one su zauzele centar grada i Marijin dvor.
Tek je u rejonu električne centrale 38. divizija naišla na jak otpor neprijatelja, čiju je podršku činilo pet tenkova.
U oštroj borbi neprijatelj je bio razbijen, pa je tokom noći sa 5. na 6. april produženo čišćenje Sarajeva, u kojem je snažan otpor pružao još samo 334. puk njemačke 181. divizije, kojem je upadom 38. divizije u grad bila presječena odstupnica.
Za to vrijeme 37. divizija zauzela je Brus, Trebević i Palež, a potom s juga izbila na ivicu grada i u toku noći ovladala lijevom obalom Miljacke.
U sam grad ušla je Treća divizija, dok je njena Sedma brigada bila orijentisana pravcem Ilidža-Blažuj. Na taj način je 6. aprila ujutru cijeli grad bio zauzet i očišćen od neprijatelja.
