Vršilac dužnosti direktora Republičkog centra za istraživanje rata, ratnih zločina i traženje nestalih lica Viktor Nuždić smatra poražavajućom činjenicu da ni nakon više od tri decenije za zločin nad Srbima na Petrovačkoj cesti 1995. godine niko nije odgovarao u Hrvatskoj, punopravnoj članici EU koja se poziva na vladavinu prava, ljudska prava i jednake vrijednosti za sve.
– Srbija je preuzela obavezu da procesuira odgovorne, ali se postupak vodi u odsustvu, jer optuženi nisu dostupni pravosudnim organima – rekao je Nuždić Srni, povodom današnjeg obilježavanja 31 godine od stradanja Srba iz Republike Srpske Krajine u izbjegličkoj koloni na Petrovačkoj cesti.
Prema njegovim riječima, Petrovačka cesta ostaje jedan od najbolnijih simbola stradanja srpskog naroda u obje Krajine i trajno svjedočanstvo zločina nad nedužnim civilima.
– Na tom mjestu nisu gađani vojni ciljevi, već izbjeglička kolona u kojoj su bili žene, starci i djeca, ljudi koji su napuštali svoja ognjišta tražeći spas. Ovdje se, nažalost, ponovila istorija – u Drugom svjetskom ratu su srpske izbjeglice napadali njemački avioni, a devedesetih godina prošlog vijeka hrvatski – ukazuje Nuždić.
On je naveo da su najveću cijenu ponovo platili nevini ljudi, a među žrtvama su bila i djeca, čije stradanje ničim ne može biti opravdano.
– Tragedija se nije završila na Petrovačkoj cesti. Već sutradan, napad je ponovljen u Svodni, gdje su ponovo ubijeni srpski civili. Zato ove zločine ne možemo posmatrati izolovano, već kao dio širokog stradanja srpskog naroda na prostoru obje Krajine – ističe Nuždić.
On je rekao da su Srbi, uprkos progonima i stradanjima, opstali, ističući da je to najveća pobjeda nad svima koji su vjerovali da će nestati.
– Institucije Republike Srpske imaju trajnu obavezu da njeguju kulturu pamćenja, čuvaju istinu o stradanju srpskog naroda i sjećanje na Republiku Srpsku Krajinu i njene žrtve – rekao je Nuždić.
On je naglasio da je posebno važno što Republika Srpska i Srbija danas zajednički obilježavaju najznačajnije datume iz srpske istorije, jer se time potvrđuje da smo jedan narod, povezan zajedničkim stradanjem, istorijom i odgovornošću prema onima koji su dali najviše.
Zločinačka akcija „Oluja“ počela je 4. avgusta 1995. godine ofanzivom hrvatske vojske i policije, te jedinica HVO-a na području Banije, Like, Korduna i sjeverne Dalmacije, tokom koje je sa vjekovnih ognjišta protjerano više od 220.000 krajiških Srba.
Na ažuriranoj evidenciji Dokumentaciono-informacionog centra „Veritasa“ nalaze se imena 1.904 poginula i nestala Srbina u toku i poslije ove akcije, među njima je 1.250 civila od kojih su oko tri četvrtine bile starije od 60 godina.
Među žrtvama je i desetoro djece mlađe od 14 godina i 566 žena, od kojih su oko četiri petine bile starije od 60 godina, što predstavlja poseban crni rekord građanskog rata devedesetih na prostoru bivše Jugoslavije, ukazuju u „Veritasu“.
Međunarodni sud pravde je u presudi iz februara 2015. godine „Oluju“ okvalifikovao kao etničko čišćenje, ali ne i kao genocid, iako svjetski eksperti za tu oblast tvrde da je ta operacija imala sve karakteristike genocida.
