Piše: Rajko Vasić
Bolesti kolektivne svijesti, iste su kao i bolesti pojedinačne. Umisliš sebi nešto i to postane bolest, lijeka nema, a ne možeš da je skineš sa sebe, zgužvaš i baciš.
Izmišljotina o srpskoj opsadi Sarajeva jedna je od jadnijih u „Holidej in“ historiji Bošnjaka.
Saraj-Čador je u kotlini. Treba još samo šator preko nje, da bude najveći tužni cirkus. Zato moraju da buše gume.
Hrvati, europejci i intelektualci, imaju more i rivu, pa bacaju u more. Što zvuči spektakularnije, a ne onako sokački, turski, otomanski, kao bušenje guma u Saraju.
Nu, čitav prošli mandat, da ne zalazim dulje unazad, Sarajevo se ponašalo kao u opsadi. Egzaltirali su nad potezima neonaciste Šmita.
Oni su pokazali ne politički mentalitet već mentalitet kaveza.
Oni su se odnosili prema predsjedniku Republike Srpske i prema Srbima kao nekom ko ih, danas, drži u opsadi.
Oni su ceremonijalisali kod zgrade Ujedinjenih nacija, sa spomenikom Srebrenici, što je takođe podsvsjesna demonstracija opsadnutog stanja.
Lideri, koje je instalirao dvojac smrti Marfi–Šmit, Konak, Helek, Bećir, Ramo i pridružena člankinja Sabina… nerpestano su izlivali neartiklisane nepolitičke septokalije o hapšenju predsjednika Srpske.
To je klasična manifestacija straha od opsade, u kojoj nisu, ali koju su izmislili i žive sa njom kao da doista postoji.
I sada, tokom pripreme mozaika zajedničkih institucija, i tokom mandata, sarajmuslimani će se ponašati po stazama opsadnog stanja. Čak i to što će se međusobno gložiti, ucjenjivati i isključivati, biće indukovano tim stanjem opsade.
Cijeli mandat će biti u opsadi.
Neće biti Komšića da bi se mogli samozavaravati, kako ih, barem, Hrvati, ne drže u opsadi. Oni i lijepu Darijanu vide u oklopima, sa mačem i kopljem, kako stoji iznad Bentbaše.
Sve je to jednostavno objašnjivo.
Nepostojanje nacije i objektivna nemogućnost vlastite organizacije u državu, produkuje samoopsadu, agresiju, teritorijalistički nacizam, teritorijalne aspiracije, unitarizam…
I izlaz je jednostavan.
Razdijeliti se po dejtonskim granicama i nadležnostima.
Sve je u Sporazumu i njegovom Ustavu, zapisano.
Nema odže koji bi to bolje učinio.
