Navršava se 31 godina od ubistva srpskih civila u Varivodama i Gošiću, u Hrvatskoj, a ni nakon više od tri decenije od tog zločina nema ni optuženih ni osuđenih, kao ni za mnoga druga ubistva srpskih civila u susjednim selima nakon hrvatske vojne akcije „Oluja“, saopšteno je iz Dokumentaciono-informativnog centra „Veritas“.
Ubistva srpskih civila u ova dva sela u opštini Knin desila su se gotovo dva mjeseca po završetku zlovinačke vojne operacije „Oluja“ na zapadne dijelove Republike Strpske Krajine, koji su u to vrijeme bili pod zaštitom UN (sektori „Jug“ i „Sjever“).
Svi su ubijeni u svojim dvorištima, na kućnim pragovima ili u kućama, vatrenim oružjem iz neposredne blizine, podsjetili su iz „Veritasa“.
Tada je 28. septembra 1995. godine ubijeno devet mještana srpske nacionalnosti Jovan Berić (75), Špiro Berić (55), Radivoj Berić (69), Marija Berić (69), Mirko Pokrajac (84), Dušan Dukić (59), Marko Berić (82), Milka Berić (67) i Jovan Berić (56), kao i Uglješa Ilijašević (54), čije je tijelo kasnije pronađeno u gustišu u blizini sela sa prostrelnom ranom u glavi.
Prosječna starost ovih žrtava bila je 67 godina, dok je u obližnjem selu Gošić, 27. avgusta iste godine, ubijeno sedam mještana srpske nacionalnosti, čija je prosječna starost bila 70 godina.
Svi ubijeni u oba sela bili su civili, a u vrijeme rata kao ni u vrijeme ubistava na tom području nije bilo nikakvih ratnih dejstava.
Ostali su u svojim selima zato što nisu mogli ili nisu željeli da napuste svoja ognjišta, a neki su povjerovali i pozivima tadašnjeg hrvatskog predsjednika Franje Tuđmana, koji je onima što nisu „okvrvavili ruke“ garantovao imovinsku i ličnu bezbjednost.
Iako je znala identitet žrtava, hrvatska policija ih je, u namjeri prikrivanja zločina, tajno pokopala na kninskom groblju pod oznakom „nepoznat“, naveli su iz „Veritasa“.
NJihova tijela su u proljeće 2001. godine ekshumirali haški istražitelji, među posmrtnim ostacima 301 lica, koliko ih je bilo pokopano na tom groblju iz vremena „Oluje“ i perioda nakon nje.
Porodice su ih identifikovale 2002. godine DNK metodom, nakon čega su sahranjeni u rodnim selima, gdje su im opština Kistanje i Srpsko narodno vijeće podigli spomenike, koji su već više puta bili skrnavljeni.
Pod pritiskom međunarodne zajednice i organizacija za zaštitu ljudskih prava, ova ubistva su relativno brzo procesuirana, pa je tužilaštvo u Zadru već 1996. godine podiglo optužnicu protiv šestorice bivših hrvatskih vojnika (Nikole Rašića, Ivana Jakovljevića, Pere Perkovića, Ivice Petrića, Zlatka Ladovića i Nedeljka Mijića) zbog krivičnog djela ubistvo iz koristoljublja.
Iako su četvorica optuženih u istrazi priznala izvršenje djela, sud u Zadru ih iste godine, u nedostatku dokaza, oslobađa optužbe, ali je tu presudu Vrhovni sud ukinuo i slučaj vratio na ponovno suđenje.
Tokom ponovljenog suđenja pred Županijskim sudom u Šibeniku, zastupnik optužbe je 13. februara 2002. godine odustao od optužnice protiv svih optuženih uz obrazloženje da se došlo do saznanja o drugim potencijalnim počiniocima ubistava u oba sela, najavivši novu istragu, ali još nema optuženih.
Prema popisu stanovništva u Hrvatskoj iz 1991. godine, u Varivodama je živjelo 477 žitelja, od kojih 472 Srba, dvoje Jugoslovena, jedan Hrvat i dvoje ostalih.
Prema popisu stanovništva iz 2021. godine, u tom selu je živio 61 žitelj, bez oznake o nacionalnoj pripadnosti.
Među njima nema nikog mlađeg od 25 godina, 31 stanovnik je stariji od 65 godina, dok je svega četvoro mlađih od 40 godina.
