Srpsko selo Ledići, opština Trnovo, napadnuto je 3. juna 1992. godine od pripadnika muslimansko-hrvatskih formacija, koji su ubili i masakrirali 22 srpska civila u ovom selu.
Ledići su mjesto u opštini Trnovo, površine 12,81 kilometar kvadratni. Prema rezultatima popisa iz 1991. godine, u Ledićima je živjelo 36 stanovnika od kojih je 35 bilo srpske nacionalnosti. Prema popisu iz 2013. godine, u Ledićima živi pet stanovnika i svi su Bošnjaci.
Napad je počeo oko 19.00 časova i trajao je cijelu noć 3. na 4. jun 1992. godine. Narednog dana, 4. juna, u Banj potoku, između sela Ledići i Dejčići, ubijeni su Nenad Vasić i njegova supruga Mara koji su se tog dana zatekli u selu Dejčići, navodi se u Atlasu zločina nad Srbima u toku Odbrambeno-otadžbinskog rata, čiji je autor i izdavač Republički centar za istraživanje rata, ratnih zločina i traženje nestalih lica.
Zbog straha da i ostale Srbe iz Ledići ne zadesi ista sudbina, 5. juna 1992. godine većina mještana ovog sela napustila je kuće. Jedna grupa mještana, među kojima je bilo i petoro maloljetne djece, uputilo se preko Treskavice, s namjerom da bježe u pravcu Kalinovika.
Ovu grupu su 6. juna, u popodnevnim časovima, na putu prema selu Ljuta, na zapadnoj strani Treskavice, dočekali pripadnici muslimansko-hrvatskih formacija, uhapsili 12 lica iz te grupe i na licu mjesta ih sve pobili, osim 11-godišnjeg dječaka Dragana Vasića, koji je ostao ranjen među leševima. Dječaka je naknadno izvukao i spasio ljekar musliman iz tih krajeva.
Tog dana mučki su ubijeni Milenko, Milorad, Rade, Nevenka i Vinka Tešanović, Radojka i Slavojka Vasić, te djeca Slađana Sekulić, Danijela, Dragomir i Milun Tešanović. Nekoliko časova prije ovog masakra na planini Treskavica, ubijen je i Savo Kenjić.
O svireposti i načinu na koji su ubijeni stanovnici Ledića jasno govori obdukcioni zapisnik sa ekshumacije dvogodišnjeg Miluna Tešanovića gdje je navedeno da je „smrt nasilna i da je nastupila usljed razaranja glave dejstvom tupine, teškog i zamahnutog mehaničkog oruđa“.
Jedna grupa stanovnika Ledića napustila je domove 8. juna 1992. godine preko Strajišta u pravcu Vojkovića, te su uspjeli da stignu do Kriznog štaba Vojske Republike Srpske (VRS). Poslije 8. juna u selu Ledići ostalo je još nekoliko starijih muškaraca i žena koji su ili ubijeni ili pohapšeni i odvedeni u zatvor u selo Dejčići.
U zatvor su odvedeni Stojan Vasić sa suprugom i troje djece i Milenko Miovčić, nakon zvjerskog mučenja ubijen u Osnovnoj školi u Dejčićima 11. avgusta 1992. godine. Starci Rade Miovčić i Savka Vasić su ubijeni na kućnom pragu. Prilikom ekshumacije tijela Savke Vasić glava nikada nije pronađena što upućuje da je odsječena.
Pripadnici muslimansko-hrvatskih formacija 18. juna 1992. godine uhapsili su i odvezli pet starica, posljednjih stanovnika sela Ledići, u pravcu Treskavice, masakrirali ih na mjestu zvanom „Ledićka krivina“ na makadamskom putu Trnovo-Rakitnica, a zatim ih bacili na hrpu oko 15 metara ispod puta.
Uviđajem na licu mjesta, koji je izvršen 17. novembra 1993. pronađeni su na površini zemlje samo kosturi bez lobanja i nešto odjeće na osnovu koje je izvršena identifikacija žrtava.
Jedna lobanja, bez donje vilice, pronađena je odvojena od ostalog dijela kostura, druga je bila smrskana u komadiće, dok ostale tri nisu uopšte pronađene. Na tom mjestu ubijene su Tankosava Miovčić, Ikonija, Ljubica, Milka i Zora Vasić.
Na spomen-obilježju u samom selu nalaze se imena i Stane i Lenke Tešanović koje su ubijene snajperskim hicima 2. avgusta 1992. u Miljevini, jer su rođene i živjele u Ledićima dok nisu izbjegle u junu 1992. godine.
