Kod Spomen-kosturnice u banjalučkom naselju Drakulić služen je pomen za više od 2.300 Srba koje su ustaše zvjerski ubile prije 84 godine u ovom naselju i u selima Motike, Šargovac, te u rudniku Rakovac.
Pomenu su, između ostalih, prisustvovali predsjednik Narodne skupštine Nenad Stevandić, ministri u Vladi Srpske, predstavnici republičkih institucija i predsjednik SNSD-a Milorad Dodik.
Nakon pomena, koji su služili sveštenici Eparhije banjalučke, položeni su vijenci i cvijeće.
U ime institucija Republike Srpske vijenac i cvijeće su položili Stevandić, Dodik, ministar rada i boračko-invalidske zaštite Radan Ostojić i izaslanik srpskog člana Predsjedništva BiH.
U ime Srbije cvijeće su položili državni sekretar u Ministarstvu rada i generalni konzul Srbije u Banjaluci.
Cvijeće su položili ministri u Vladi Srpske, poslanici u Narodnoj skupštini, delegacije Boračke organizacije, Trećeg pješadijskog (Republika Srpska) puka Oružanih snaga BiH, Republičkog centra za istraživanje rata, ratnih zločina i traženje nestalih.
Kod Spomen-kosturnice cvijeće su položile i delegacije grada Banjaluke, nevladinih organizacija proisteklih iz Odbrambeno-otadžbinskog rata i NOR-a.
Polaganju vijenaca prethodila je Sveta arhijerejska liturgija u Crkvi Svetog velikomučenika Georgija u naselju Drakulić, koju je služio episkop Sava.
Ustaše su u rano jutro 7. februara 1942. godine započele pokolj u banjalučkim selima Drakulić, Motike, Šargovac i u rudniku Rakovac, gdje je zvjerski ubijeno 2.315 Srba, među kojima 551 dijete.
Glavni organizator zločina bio je ustaški stožernik Viktor Gutić, a izvršili su ga pripadnici 2. satnije „Tjelesnog zdruga Ante Pavelića“ pod komandom natporučnika Josipa Mišlova, uz aktivno učešće franjevačkog kapelana fra Miroslava Filipovića Majstorovića.
Pokolj je počeo u ranim jutarnjim časovima 7. februara 1942. godine u rudniku Rakovac, gdje su ustaše ubile 52 od 60 srpskih rudara.
Nakon toga, oko 400 pripadnika ustaških jedinica nastavilo je sistematsko ubijanje srpskog stanovništva u selima Drakulić, Šargovac i Motike, idući od kuće do kuće. Ubijani su isključivo civili – žene, djeca i starci, jer su vojno sposobni muškarci u tom periodu uglavnom bili u zarobljeništvu.
Pokolj je izvršen bez ijednog ispaljenog metka – sjekirama, noževima i krampovima, što dodatno govori o surovosti i namjeri zločinaca.
