Hajnrih Bel – književni klasik

17
Foto: Hajnrih Bel

Hajnrih Teodor Bel (1917-1985), jedan od najistaknutijih i najčitanijih njemačkih pisaca 20. vijeka, književni klasik, rođen je 21. decembra 1917. godine.

U autobiografskom eseju “O sebi samom” pominje dvije sudbinske činjenice koje su ga bitno opredijelile za književnost.

Prva je liberalno porijeklo njegove porodice, otvorene za umjetnost, a druga rodni grad Keln sa svojim kontrastima između katoličke buržoazije i “crvenog” proletarijata.

Bel je bio jedan od rijetkih mladih Nijemaca koji se nije priključio Hitlerovoj omladini. Zato je regrutovan već početkom Drugog svjetskog rata i šest godina je proveo na tri fronta.

Ranjen je četiri puta, a krajem rata bio je zarobljen i deportovan u američki logor u Francuskoj. U razoreni Keln vratio se 1945. i tada se upisao na studije.

U to vrijeme počeo je da piše objavivši, tokom dvije godine, u novinama šezdesetak novela.

Na početku svog književnog rada Bel opisuje beznadežnost života vojnika, nepodnošljivu okrutnost koju je doživio dok je služio vojsku. Kasnije je počeo da piše i o stvarnosti modernog njemačkog društva.

Najpoznatija djela Hajnriha Bela su “Kuća bez čuvara”, “Bilijar u pola deset”, “Mišljenja jednog klovna”, “Prečesto ideš u Hajdelberg”, “Grupni portret s damom”, “Izgubljena čast Katarine Blum”…