Jovan Dučić – veliki pjesnik i diplomata

11
Foto: Jovan Dučić

Srpski pjesnik i diplomata Jovan Dučić (1874-1943), član Srpske kraljevske akademije, čije je stvaralaštvo udarilo pečat srpskoj poeziji u prvoj polovini 20. vijeka, rođen je na današnji dan 1874. godine u Trebinju.

Završio je učiteljsku školu u Somboru i bio učitelj u srpskim školama na području današnje BiH, poslije čega je studirao prava u Ženevi i Parizu, gdje je diplomirao.

Od 1912. do 1941. bio je diplomata kraljevina Srbije i Jugoslavije i ambasador u velikim evropskim gradovima. Zajedno sa piscima Aleksom Šantićem i Svetozarom Ćorovićem, u Mostaru je pokrenuo književni list „Zora“.

Već prvom pjesničkom zbirkom „Pjesme“ 1901. predstavio se kao nadahnut liričar obuzet temama bola i usamljenosti, ljubavi i smrti.

U Drugom svjetskom ratu je među prvima javno ukazao na zločinačku prirodu ustaške Nezavisne Države Hrvatske i na genocid nad Srbima.

Poslijeratna zvanična književna kritika prokazala ga je zbog toga kao „četnički opredijeljenog“.

Pošto je Španija priznala ustašku Nezavisnu Državu Hrvatsku, prekinuvši diplomatske odnose sa Jugoslavijom, u junu 1941. godine Dučić se povukao u neutralnu Portugaliju, u Lisabon, odakle je u avgustu iste godine otišao u američku saveznu državu Indijanu, u grad Geri, kod rođaka Mihajla.

Od tada do svoje smrti vodio je organizaciju u Ilinoisu, čiji je osnivač Mihajlo Pupin 1914. godine, a koja predstavlja srpsku dijasporu u Americi.

Osim pjesama, od kojih su neke neprolazne vrijednosti, pisao je prozu, putopise, eseje, studije.

Umro je 1943. u SAD i njegove kosti su počivale u državi Indijana do 22. oktobra 2000. godine, kada su prenesene u Trebinje.