Piše: Rajko Vasić
Srbi, generalno i odavno, nemaju svijest o državi. To je Srbiju koštalo današnjeg položaja i pozicije. To je, jer se nismo mogli osloniti na Srbiju, sreća da nismo, prošli bismo kao Republika Srpska Krajina, dovelo do stvaranja Republike Srpske, grčevite i krvave borbe Srba za njen opstanak i trodecenijske unitarističke i zapadne neonacističke torture nad njom. To je, u Srbiji, dovelo do lakog i bezbolnog gubitka, odustajanja od Kosova i Metohije.
Srbi više vole da su sa nekim u državi, nego sami. Više vole da su u tuđoj državi. Danas je to prevedeno u sintagmu gubitka suvereniteta: EU nema alternativu.
Republika Srpska će rasti, njen značaj i opstanak će biti važniji, srazmjerno slabljenju Srbije.
Srbi ovdje, mali srpski kolektivitet, preživili su svakojaka vremena istrebljenja i neće napustiti ovu zemlju. Ako ne mogu da prežive, ostaće u krvi.
Dejtonski sporazum je verifikovao državu Republiku Srpsku. Potvrdio njen opstanak. Smjestio je u Dejtonski sporazum i njegov Ustav BiH. Kolikogod je Srpska skrnavljena i nipodaštavana, ponižavana i nepriznata, njeno mjestu u Dejtonskom sporazumu i Ustavu BiH neokrnjeno je. Zato sarajmuslimani unitaristi neprestano ističu entitet, manji be-ha entitet, er-es… zato nasrću na državnu imovinu koja ne postoji… njihov cilj je poništenje države Srpske.
Nu,u Ustavu BiH stoji sintagma državljanstvo Republike Srpske. Samo države imaju državljanstvo.
Nekidan su, za Dan sjećanja u Donjoj Gradini, bila djeca, učenici iz svih škola Republike Srpske. To je kapitalan doprinos svijesti opstanka. Na taj način se, kod djece, ali i kod odraslih a nesvjesnih, mora razvijati svijest države Srpske.
Nevezano za evropske tokove udara na države ili na pojave suverenizma, Republika Srpska mora opstati kao država jer će jedino tako Srbi opstati ovdje.
Za to je neophodna svijest o državi, svijest države.
