Piše: Rajko Vasić
Tako se prema njima ponašaju tajkuni, Udba i protivsrpski neonacisti iz EU. A, oni se uživili u uloge, ko da su svi Brando u filmu „Posljednji tango u Parizu“. Samo su u tangama, u stvari.
Pošto se radi o velikoj grupi političkih analfabeta amatera, nemoguće je sve objasniti. Igraju sa dvije lijeve bez lopte.
Ipak.
I.
Opozicija uopšte, a i njeni pojedinačni segmenti, pa i SDS, koji je poopozicionisan dugotrajnim samorazaranjem i eksternom upotrebom, nije ni predviđena da pobijedi kao ozbiljan politički akter.
Preko nje se razara politička scena Republike Srpske, jer je vidljivo, i shatili su, da se manipulacijama ne može preokrenuti izborni rezultat.
Konkretno.
Opozicija služi da se sruši predsjednik Republike, a ne da pobijedi na izborima. A sa njim, ako je ikako moguće, i najveća politička stranka.
II.
Za pobjedu na izborima, treba mnogo članova, aktera, aktivista, glasača. Preduslov tome jeste razuđena organizacija. Oko biračkih mjesta pa nagore.
Oni, opozicija, uopšte ne znaju o čemu se radi. Vidim da se sada prepucavaju o mjesnim odborima, „…ako uopšte znaš šta je to…“, kaže mu lik.
Šta oni imaju? Nešto svojih glasača i najveći dio glasača „protiv“. Glasači „protiv“ ničemu ne služe i ne doprinose. Njihov jedini čin je da jednom u četiri godine, ali ni to redovno, dođu na biračko mjesto. Četiri godine ili osam godina ne postoje.
III.
Opozicioni segmenti dudlaju različite sise, koje mogu biti duže od običnih, na vimenu.
To su različiti interesi raznih zapadnih i srpskih aktera prema ovom području. Službi i kapitalaca. Beograda i Brisela.
Zato se njihovi igrači u opoziciji ne mogu dogovoriti, uklopiti, ujediniti. To nije moguće. Iako i njihove lične nesposobnosti i crvičavi karakteri tome doprinose.
IV.
Čitav prateći opozicioni konglomeratorijum istog je kvaliteta ili još gori.
Opozicioni mediji, intelektualna logistika, kulturnjaci, nevladinići, njihovi izabrani delegati, poslanici, odbornici, kancelarijske stranačke aparature… nisu dorasli pobjedi na izborima, „rušenju režima“, osvajanju vlasti, vladavini.
Oni ne mogu da vladaju sobom, Banjalukom, a kamoli Republikom Srpskom.
Gledam, danas, kako jad i bijeda po medijima objašnjava jučerašnju, latentnu, jad i bijedu.
Nije dovoljno baviti se politikom.
