Veliki srpski pisac, pjesnik i narodni tribun Petar Kočić (1877-1916) umro je 27. avgusta 1916. godine.
Kočić je rođen u selu Stričići kod Banjaluke, a osnovnu školu pohađao je u manastiru Gomionica, u kojem se njegov otac zakaluđerio i živio kao iguman.
Gimnaziju je upisao u Sarajevu, ali su ga vlasti istjerale zbog „srbovanja“, pa je prešao u Beograd.
Kočić je filozofiju studirao u Beču, u Sarajevu je radio kao činovnik, ali su ga opet protjerali jer je učestvovao u radničkom štrajku.
On je bio jedan od najistaknutijih pisaca u srpskom realizmu i nacionalni borac protiv austrougarske okupacije BiH.
Po povratku sa studija slavistike u Beču i službovanja u Srbiji i Skoplju, Kočić je dugo bio bez posla, a osuđivan je i tamnovao u Banjaluci i Tuzli.
Nije podnosio okupaciju i socijalnu nepravdu i otvoreno se zalagao za srpske nacionalne interese.
Kočić je u Banjaluci pokrenuo list „Otadžbina“, koji je često zabranjivan. Jedrim i sažetim pripovijedanjem i svježim poetskim jezikom snažno je prikazao planinski zavičaj, život u njemu i sudbinu seljaka, a u satirama je britko kritikovao prilike u kojima su živjeli seljaci pod austrougarskom okupacijom BiH.
Osim „Jazavca pred sudom“, značajnija Kočićeva djela su „Pjesme“, zbirke pripovjedaka „Sa planine i ispod planine“, te „Jauci sa Zmijanja“.
Značajna je još jedna njegova satira – „Sudanija“.
Petar Kočić je, osim pisanja, zauvijek ostao povezan sa srpskim krajiškim kmetom, prema kome je iskazivao i ljubav i razumijevanje.
On je bio borac ne samo protiv okupatora, već i protiv ekonomskog ropstva.
Kao znak sjećanja na velikana srpske književnosti, u Republici Srpskoj dodjeljuju se godišnje nagrada „Kočićevo pero“ i „Kočićeva knjiga“, a svakog avgusta održava se kulturna manifestacija „Kočićev zbor“.
