Veliki srpski pisac i nobelovac Ivo Andrić, član Srpske akademije nauka i umetnosti, autor romana „Na Drini ćuprija“ i „Travnička hronika“, umro je 13. marta 1975. godine.
Andrić pripada književnim klasicima 20. vijeka, kao izuzetan stilista i hroničar sudbina ljudi na ovim prostorima.
Odlikovala ga je vanredna čistota jezika i brušeni stil, prefinjena psihološka analiza, duboko poniranje u suštinske probleme egzistencije i umijeće da sugestivnom magijom riječi dočara ljudsku i društvenu panoramu minulih vijekova.
Koristeći narodna predanja, legende, istorijsku faktografiju, bogatstvo mašte i osjećanja svijeta, podigao je monumentalnu književnu građevinu, posebno romanima „Na Drini ćuprija“, „Travnička hronika“, „Gospođica“, „Prokleta avlija“ i „Omer-paša Latas“ (nedovršen).
Studirao je književnost i istoriju u Zagrebu, Beču, Krakovu i Gracu, gdje je doktorirao na istoriji 1924. godine djelom „Razvoj duhovnog života u Bosni pod uticajem turske vladavine“.
Andrić je u Prvom svjetskom ratu hapšen i interniran, između dva svjetska rata bio je ambasador Jugoslavije u Berlinu, a poslije Drugog svjetskog rata živio je u Beogradu.
Ovaj pripovjedač snažne imaginacije i izuzetan poznavalac istorije BiH u mladosti je pisao pjesme – zbirke „Eks ponto“, „Nemiri“ i „Lirika“.
Njegova djela su i zbirke pripovjedaka „Nemirna godina“, „Žeđ“, „Jelena, žena koje nema“, „Znakovi“, „Deca“ i „Kuća na osami“, putopisi i skice „Staze, lica, predeli“, meditativna proza „Znakovi pored puta“, te „Eseji, kritike, članci“
(dvije knjige) i „Sveske“.
