Ronald Džonson bi mogao biti novi ambasador Sjedinjenih Američkih Država (SAD) u BiH. Kako je objavila Bijela kuća, nominacija Ronalda Džonsona iz Masačusetsa za izvanrednog i opunomoćenog ambasadora Sjedinjenih Američkih Država u BiH poslata je u Senat.
Ko je Ronald Džonson?
Bivši brigadni general Ronald Dž. Džonson, rođen u Daksberiju, Masačusets, diplomirao je menadžment na Franklin Pirs koledžu u Rinddžu, Nju Hempšir. Diplomirao je na Školi za amfibijsko ratovanje, Komandno-štabnom koledžu Marinskog korpusa u Kvantiku, Virdžinija, i Pomorskom ratnom koledžu u Njuportu, Roud Ajlend.
Nakon što je diplomirao na Osnovnoj školi u septembru 1980. godine, brigadni general Džonson je raspoređen u 1. bataljon 2. marinskog puka, kao komandant voda i čete. U martu 1983. godine raspoređen je u kasarnu marinaca u Portsmutu, Nju Hempšir.
U martu 1985. godine raspoređen je u kopnene odbrambene snage u zalivu Gvantanamo na Kubi kao komandant čete. Nakon završetka Škole za amfibijsko ratovanje u maju 1986. godine, brigadni general Džonson je raspoređen kao vojni posmatrač Ujedinjenih nacija u Libanu i na Sinaju.
Po povratku u Sjedinjene Američke Države, brigadni general Džonson je raspoređen u 3. bataljon 2. marinske pješadije, kao komandant čete i operativni oficir bataljona, raspoređen u jugozapadnu Aziju kao podrška operacijama „Pustinjski štit“ i „Pustinjska oluja“.
Nakon završetka Komandno-štabnog koledža Marinskog korpusa u junu 1992. godine, brigadni general Džonson je raspoređen u Školu za amfibijsko ratovanje kao instruktor operacija. Potom je prebačen u USACOM J5 od jula 1995. do jula 1998. godine. Tokom ovog zadatka bio je raspoređen kao savjetnik Centralnoazijskog mirovnog bataljona.
Brigadni general Džonson se javio u 2. marinsku diviziju u julu 1998. godine, gdje je preuzeo komandu nad 3. bataljonom 6. marinaca, dužnost koju je obavljao do 2000. godine. Pohađao je Pomorsku ratnu akademiju u Njuportu, Roud Ajlend, a zatim je raspoređen u odjeljenje za podršku i operacije u štabu Marinskog korpusa u Vašingtonu.
U julu 2002. godine priključio se II marinskim ekspedicionim snagama, gdje je služio kao operativni oficir u okviru operacije „Iračka sloboda“, kao i u evakuaciji američkih građana iz Bejruta u Libanu.
Komandovao je 24. marinskom ekspedicionom jedinicom od 2003. do 2007. godine, učestvujući u operaciji IOF-2 i evakuaciji američkih građana iz Bejruta.
Nakon toga se pridružio odjeljenju za planiranje, politiku i operacije u junu 2007. godine, gdje je preuzeo dužnosti direktora odjeljenja za operacije.
Nosilac je brojnih odlikovanja i priznanja, među kojima su Legija za zasluge sa dvije zlatne zvijezde i borbenim „V“, Bronzana zvijezda, Medalja za zasluge u odbrani, Medalja za zasluge u službi, Zajednička pohvalna medalja, Medalja mornaričke pohvale, Medalja za dostignuća mornarice i Vrpca za borbena dejstva sa zlatnom zvijezdom.
Jednom prilikom pominjao i BiH
Džonson je u jednom tekstu za Washington Reporter pomenuo i BiH. U njemu je general Džonson ukazao na to da Amerika ne treba sama da obnavlja svoje vojne zalihe, već da iskoristi industrijsko znanje i kapacitete strateški pozicioniranih partnerskih država. Kao praktičnu opciju za zajednička ulaganja i proizvodnju vojne opreme pod okriljem SAD je naveo upravo BiH.
Potrebna potvrda Senata
Inače, procedura imenovanja ambasadora SAD zasniva se na ustavnom principu „savjeta i saglasnosti“ Senata. Predsjednik SAD prvo nominuje kandidata za ambasadora, koji može biti karijerni diplomata ili politički imenovana osoba. Nakon toga nominacija ide u Senatski odbor za spoljne poslove, koji razmatra kandidata i često organizuje saslušanje. Ako odbor odobri nominaciju, ona se upućuje na glasanje cijelom Senatu.
Tek nakon što Senat potvrdi kandidata većinom glasova, predsjednik formalno imenuje ambasadora. Novi ambasador potom odlazi u zemlju domaćina i predaje akreditive šefu države, čime zvanično preuzima dužnost.
Za razliku od mnogih država, u SAD ambasadori ne stupaju na funkciju odmah nakon predsjedničke nominacije. Senatska potvrda predstavlja važan mehanizam kontrole izvršne vlasti i često može potrajati sedmicama ili mjesecima, posebno ako postoje političke kontroverze oko kandidata.
Otprilike trećina do polovina američkih ambasadora su politički imenovani donatori, bivši političari ili osobe bliske predsjedniku, dok su ostali karijerni diplomati iz Stejt departmenta.
