Bivši poglavar Islamske zajednice u BiH Mustafa Cerić sugeriše Srbima kako ne bi trebalo da žale svog komandata generala Ratka Mladića koji je odbranio i Republiku Srpsku i srpski narod, dok istovremeno svoju odluku da predvodi dženazu ratnom zločnicu Rasimu Deliću pravda kao „vjersku i ljudsku dužnost“.
U javnom obraćanju novinaru Srne, kojem je prethodno rekao da „nije u prilici da govori“, Mustafa Cerić daje sebi za pravo da pravi paralelu između generala Mladića i Rasima Delića pod čijom komandom je bio odred „El mudžahedin“ čiji su pripadnici odsijecali glave srpskim borcima.
Za Delića, presuđenog ratnog zločinca pred Haškim tribunalom, Cerić smatra da je imao pravo na dostojanstven ukop, ali je veoma istrajan u tome da dokaže kako general Mladić „ne treba da bude mjera junaštva“ iako je on časno branio srpski narod i vjekovna ognjišta, te javno isticao kako bi rat i kao riječ bila zabranjena da se on pitao.
Delić je pred Haškim tribunalom osuđen na tri godine zatvora jer nije preduzeo potrebne i razumne mjere da spriječi ili kazni okrutno postupanje prema zarobljenim srpskim vojnicima od pripadnika odreda „El mudžahedin“ koji su vršili ritualna ubistva i tjerali zarobljenike da ljube odsječenu glavu svog saborca.
Na patnje zarobljenih kao ni na ono što su preživjeli njihovi najbliži Cerić se ne osvrće. Drži se toga „da su sve nevine žrtve jednake“, ali srpske žrtve i njihova stratišta širom BiH izostavlja.
Iako se poziva na univerzalnost patnje i kaže da „majčina suza nema ni naciju ni vjeru“, od brojnih srpskih stratišta pominje samo Kazane, a onda nabraja „Sarajevo, Srebrenicu, Prijedor, Grabovicu, Ahmiće“ i time pokazuje da ga srpske žrtve baš i ne zanimaju.
Iz Cerićevog odgovora stiče se utisak selektivnog pristupa kada govori o žrtvama, jer samo usputno pominje Kazane, jamu na planini Trebević iznad Sarajeva gdje su tokom 1992. i 1993. godine ubijani civili, uglavnom srpske nacionalnosti, od strane pripadnika 10. brdske brigade tzv. Armije BiH kojom je komandovao Mušan Topalović Caco.
S obzirom na svu hajku koja se tokom i poslije rata u BiH vodila protiv srpskog vojnog i političkog rukovodsta, uz tvrdnje da su Srbi sami na sebe izvršili agresiju, osuda onoga ko je bio na čelu Vojske Republike Srpske bila je i očekivana.
Međutim, ako se traži poštovanje prema žrtvama, princip mora biti isti za sve i pijetet se pokazati i prema srpskim žrtvama.
Ako se osuđuje glorifikacija jednog osuđenog ratnog komandanta, onda se ne smije relativizovati odgovornost drugog, te osuđivati srpski narod koji želi da se dostojanstveno oprosti od onoga kome danas duguju slobodu.
Istinsko poštovanje svih žrtava nije samo priznanje da su postojale, nego ih treba pominjati, čuvati sjećanje na njih i odbijati da se njihovo stradanje potiskuje zato što se ne uklapa u vlastiti narativ o ratu. Selektivno sjećanje nije pomirenje, već nastavak podjela drugim sredstvima.
Ne može se srpskom narodu zabraniti da dostojanstveno isprati svog komandanta niti da ga izbriše iz kolektivnog pamćenja, pogotovo ako to dolazi od Mustafe Cerića i njemu sličnih.
