Semjuel Beket – simbol teatra apsurda i nobelovac

229
Foto: Buhs/Remmler

Irski pisac Semjuel Beket (1906-1989), dobitnik Nobelove nagrade za književnost i autor drame „Čekajući Godoa“, najznačajnijeg dramskog teksta epohe, umro je 22. decembra 1989. godine.

U Beketovim djelima dominira raspad građanskog društva, dehumanizujuća slika čovjeka i beznadežna situacija neobičnih bića na kraju svijeta i vremena, što simboliše apsurdnost ljudske egzistencije.

On je živio u Francuskoj i pisao na francuskom jeziku, smatrajući da se tek na stranom jeziku može pisati bez stila, što je bio njegov ideal.

Beket je napisao i roman „Marfi“, te narativnu trilogiju „Moloa“, „Malone umire“ i „Neimenljivi“, kao i drame – „Kraj igre“, „Posljednja traka“, „Igre bez riječi“, „Srećni dani“, „Igra“ i „Ne ja“.

Zaokupljen problemom ljudske egzistencije i otuđenosti modernog života, Semjuel Beket u svim svojim djelima daje krajnje pesimističku viziju svijeta.

On prikazuje život kao igru viših sila u kojoj je čovjek sveden na fiziološko i duhovno vegetiranje, na besmisleno trajanje ispunjeno patnjama i uzaludnim iščekivanjem spasa.

Da bi prikazao apsurdnost takvog života i čovjekovu bespomoćnost, Beket napušta tradicionalnu romanesknu fabulu i uobičajeni dramski zaplet i mijenja ih nizom scena koje se ponavljaju sa malim varijantama, a likove svodi na groteskne i stravične marionete – nijemi, slijepi, gluvi…

Beket je 1969. godine dobio Nobelovu nagradu za književnost.

Semjuel Beket je najznačajniji kao pisac pozorišnih komada i jedan od glavnih predstavnika teatra apsurda.