U srebreničkom selu Ratkovići danas su obilježene 34 godine od stradanja 24 Srba iz tog sela, od kojih su gotovo svi bili civili, a među njima i šest starih i bolesnih žena.
Njih su muslimanske snage iz Srebrenice i okoline masakrirale, a neke su bile i zapaljene.
Parastos je služen kod spomenika, koji su svojim stradalim srodnicima i komšijama podigli preživjeli mještani.
Cvijeće su položile delegacije opštine i Opštinske organizacija porodica zarobljenih i poginulih boraca i nestalih civila Srebrenice, porodice i nekoliko stranačkih delegacija.
U Ratkoviće su danas, kao i svake godine na današnji dan, došli iz raznih krajeva Republike Srpske i Srbije da odaju poštu članovima porodica i komšijama, pokažu da ih ne zaboravljaju i da čekaju pravdu za zločin koji je ovdje počinjen, a za koji još niko nije odgovarao.
Članovi porodica ubijenih Srba pitaju zar je malo 34 godine da se prikupe dokazi o zločinu i ubistvu stanovnika Ratkovića u njihovim kućama.
Naveli su da je ovdje sve poznato, i ko su žrtve i ko ih je pobio i popalio u njihovim kućama jer je riječ o mirnom civilnom stanovništvu, većinom starcima.
Za ratni zločin nad Srbima u Ratkovićima bili su optuženi Ibro Jakubović i Huso Salihović, ali ih je Okružni sud u Bijeljini oslobodio obrazlažući takvu odluku nedostatkom pouzdanih dokaza da su oni počinili zločin.
Tužilaštvo BiH ni za jedan zločin nad Srbima srednjeg Podrinja nije prikupilo dokaze. Niko u pravosuđu BiH ne postavlja pitanje kako je moguće da za toliko masovnih zločina i ubistava više od 1.500 srpskih civila u ovoj regiji nisu prikupljeni dokazi i šta tri decenije rade tužioci koji vode te predmete.
Opstrukcija istrage zločina počinjenih nad Srbima je očigledna, a cilj je da u istoriji ne bude zapisano da su zločinci presuđeni, čime bi zločini bili prikriveni kao da nisu ni počinjeni.
Rijetki preživjeli Srbi prisjećaju se da je na današnji dan, 1992. godine, oko 4.30 časova ujutro, počela pucnjava, urlikanje, galama i lupanje metalnim predmetima sa svih strana oko sela. Pričaju kako su čuli uzvike „Alahu ekber“, „Hvataj ih žive“, „Kolji redom, štedi municiju“…
Zahvaljujući jutarnjoj magli i dobrom poznavanju terena manji broj stanovnika uspio je da se sakrije i spasi od sigurne smrti gledajući iz šipražja, skriveni za razne zaklone kako muslimanski vojnici ubijaju njihove članove familije i komšije, pljačkaju i pale imovinu.
O tome šta su vidjeli i čuli rijetki preživjeli spremni su da svjedoče, jer za ovaj, kao i za sve ostale zločine počinjene nad Srbima u srednjem Podrinju, niko nije kažnjen.
Broj očevidaca se smanjuje jer umiru i pitanje je da li će neko od preživjelih dočekati da Tužilaštvo i Sud BiH procesuiraju nekog počinioca zločina u Ratkovićima.
Milena Stanojević tada je pobjegla u obližnji šumarak i, zahvaljujući sumraku i magli, ostala živa. Na kućnom pragu ubili su joj muža Stanoja, a oca Obrena Bogićevića zaklali pred kućom.
Ona je ranije za Srnu ispričala da su muslimani pucali sa svih strana i da su, kada su ušli u selo, počeli da kolju, pljačkaju i pale sve što su stigli.
One koje su zatekli u kućama ubili su ih i zapalili. Mještani koji su uspjeli da se sakriju zahvaljujući sumraku slušali su užasne krike i jauke srodnika i komšija koje su klali, sjekli i ubijali tupim predmetima.
Mještani Ratkovića ne vjeruju u pravosudne organe BiH i ističu da počinioce zločina jedino može da stigne Božija pravda, a što se, prema njihovim saznanjima, i događa.
Predstavnici Organizacije porodica zarobljenih i poginulih boraca i nestalih civila Srebrenice ukazali su na opstrukciju Tužilaštva i Suda BiH kada je riječ o predmetima zločina nad Srbima.
Predsjednik ove organizacije Branimir Kojić rekao je za Srnu da se ništa ne mijenja kada je riječ o procesuiranju počinilaca zločina u Ratkovićima i Srbima iz Srebrenice uopšte.
– Sramota je za pravosuđe BiH da za 34 godine još niko nije kažnjen za ubistva civila u Ratkovićima, kao ni za ostale masovne zločine nad srpskim civilima u srebreničkoj opštini, gdje su muslimanske snage počele etničko čišćenje u aprilu 1992. godine uništavajući i ubijajući sve što je srpsko – izjavio je Kojić.
On je istakao da pravosuđe BiH uporno ćuti, a zapadni mediji i politika i dalje jednostrano tumače karakter rata u BiH, tendenciozno i neosnovano optužujući Srbe za sve.
– Strani novinari i agenti čak su zloupotrijebili fotografiju Dragine Prodanović iz Ratkovića sa lobanjom ubijenog sina Živana, koju je prepoznala po oštećenom zubu i koja je obišla svijet, ali su potpisali da je riječ o Bošnjakinji, a ne srpskoj majci – podsjetio je Kojić.
On je rekao da to potvrđuje neobjektivnost i pristrasnost Zapada kada je riječ o odnosu prema žertvama rata u BiH, uprkos činjenicama i dokazima koji dokazuju neistinost tog narativa.
Ratkovići su na današnji dan 1992. godine potpuno spaljeni i uništeni.
Prema riječima mještanina Milana Stanojevića, od predratnih stotinjak srpskih kuća u mjesnoj zajednici Ratkovići i oko 300 stanovnika, obnovljeno je samo 15 kuća uz pomoć Vlade Republike Srpske i vlastitim sredstvima vlasnika.
On je naveo da u selu stalno živi samo jedan čovjek, a povremeno još nekoliko osoba u toku ljetne sezone, odnosno berbe maline koja ovdje izuzetno uspijeva.
Stanojeviću je na današnji dan poginuo brat Nikola, a ranjena snaha Radenka koja je za tri dana uspjela da se kroz šumu izvuče do Fakovića u bratunačkoj opštini i preživi masakr.
Tomislav Živanović jedan je od rijetkih koji je preživio napad na Ratkoviće.
On je rekao da je selo napadnuto sa svih strana oko 5.00 časova ujutru i da je on pucao dok nije čuo paljbu iza leđa. Onda se zahvljujući dobrom poznavanju terena izvukao iz obruča i izbjegao smrt dok je selo gorjelo, a narod masakriran u kućama.
Da je tu postojalo veliko selo svjedoči još poneka zidina sa dimanjacima, koji prkose vremenu, ali je iz njih izraslo drveće, djelimično obnovljeno seosko groblje, kao i spomenik iznad sela podignut stradalim mještanima.
U ovom selu, koje je bilo naseljeno malobrojnim staračkim domaćinstvima, muslimanska vojska svirepo je ubijala žene, starce, slijepe i gluvonijeme, koje je zatim spaljivala u njihovim kućama i uništavala tragove srpskog postojanja.
Ovdje, srećom, nije ubijeno ni jedno dijete jer ih nije bilo u selu, inače ne bi preživjela kao ni ostali civili.
